Okładka książki Serce Polski
Okładka książki

Księgarnia Akademicka
Kraków 2010
ISBN 978-83-7638-024-7

Franciszek Ziejka

Serce Polski. Szkice krakowskie

Nagroda Krakowskiej Książki Miesiąca Listopada 2010

O książce

Kazimierz Wielki w przywileju z 7 grudnia 1358 roku użył następującego sformułowania: „Miasto nasze Kraków pomiędzy miastami Królestwa naszego jest najsławniejsze z imienia, największe sławą i góruje nad innymi w dobrych zrządzeniach losu”. Zamknięta w tym zdaniu myśl jest niewątpliwie nadal prawdziwa dla milionów turystów przybywających do dawnej stolicy Polski oraz dla milionów chrześcijan, którzy postrzegają Kraków jako miasto papieża Jana Pawła II. Dla Polaków z epoki narodowej niewoli podwawelski gród był natomiast przede wszystkim swoistym centrum polszczyzny. Stanisław Wyspiański pisał w Wyzwoleniu o wawelskiej katedrze: „Tu wszystko jest Polską, kamień każdy i okruch każdy, a człowiek, który tu wstąpi, staje się Polski częścią, budowy tej częścią”. Słowa te z całą odpowiedzialnością można odnieść do całego Krakowa. Polscy pątnicy, pragnący się „ogrzać” przy pamiątkach dawnej potęgi Rzeczypospolitej oraz nabrać sił do dalszej walki w wytrwanie w polskości i o odzyskanie wolności, podążali do niego nie tylko ze wszystkich zakątków kraju, lecz także z zagranicy. Dzisiejszy Kraków zmienił swoje oblicze. Przestał być „relikwiarzem na piersiach Polski” (słowa Józefa Ignacego Kraszewskiego), ale przecież nadal jest miastem wyjątkowym, przyciągającym niezmiennie miliony turystów. [...] W niniejszym tomiku zebrałem część powstałych w ostatnim czasie szkiców, które zrodziły się pod urokiem starego podwawelskiego grodu i jego ludności. Niech będzie on jeszcze jednym skromnym dowodem mojej miłości do Krakowa, mojego zauroczenia jego zabytkami, jego mieszkańcami.

- fragment przedmowy

O autorze

prof. dr hab. Franciszek Ziejka - historyk literatury polskiej, badacz świadomości zbiorowej Polaków. Urodził się w 1940 roku w Radłowie k/Tarnowa. Studia z zakresu filologii polskiej odbył na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktoryzował się w 1971 roku, habilitował w 1982 roku, tytuł profesora otrzymał w 1991 roku, stanowisko profesora zwyczajnego - w 1998. Od 1996 roku członek Polskiej Akademii Umiejętności.